maandag 22 januari 2018

Van Nederland naar Oost-Maleisië, het noordoosten van Borneo.

Het is december en we vliegen weer naar Maleisië. Arnold heeft al eerder Drifter naar Kuching, de hoofdstad van Sarawak, gevaren en daar ligt ze in de marina op ons te wachten. Van vriesweer in Nederland naar de hitte in Azië, een aangename omschakeling. De stacaravan tot mei 2018 weer winterklaar gemaakt, het Zundertse corsojaar van 2017 afgesloten, na de belofte dat ik op tijd weer terug zou komen. 
En zoals gehoopt ligt Drifter er goed bij, maar wel erg vuil, alle lijnen en trossen zijn groen.  Binnen nauwelijks schimmel omdat Arnold bakken met chloor heeft geplaatst. Dat werkt dus prima.        

De provincies Sarawak en Sabah zijn deelstaten van Maleisië gelegen in het noordwestelijk deel van het eiland Borneo, doorsneden door het oliestaatje Brunei. Dit gedeelte van Maleisië was ooit deel van het rijk van de sultans van Brunei en een tijdlang geregeerd door de ''White Radjahs'', een dynastie van de Engelse Brooke familie. In 1946 verkochten zij het aan de Britse kroon die het gebied tot 1963 als kroonkolonie beheerde. In september van dat jaar werd Sarawak deel van de federatie Maleisië. De oude culturen dreigen daarmee verloren te raken onder het bewind van het groter geheel. Gedaan was het ook met het barbaarse koppensnellen. Het zien van tentoongestelde oude gekrompen hoofdjes doet het goed bij de toeristen, een ware attractie! De 'longhouses' in de jungle brengen ook nog wat toeristengeld in het laatje.

Drifter ligt in de Sarawak-rivier in een kleine bewaakte marina. Helaas is de elektra op de steigers met hoog water beschadigd en er is geen budget om het te herstellen. De rivier kent een enorm verval tijdens eb en vloed. Bij spring kan het verschil wel 5 tot 6 meter zijn. Met de stroom mee komen er soms grote delen of hele bomen langs of zelfs in de marina drijven. Soms hebben we onze klewang (groot slagmes) nodig om de stammen en wortels weg te hakken. Drifter ligt gelukkig in een gunstige hoek. We hebben vaak gezelschap van een politieboot aan de ponton, het enige gezelschap hier. De 6 andere onbemande zeil- en motorboten liggen er verlaten bij. Naast ons aan de steiger een klein onooglijk vuil maar wel spannend zeilbootje, dat duidelijk in grote haast is achtergelaten. Het kapotte grootzeil niet opgedoekt maar slordig onder de giek hangend door weer en wind losgeschoten, het verval gaat hard. Het verhaal gaat dat de eigenaar daarmee single-handed over de wereld is gereisd, zelfs naar Patagonië. Een stuiterend notendopje op die grote oceanen. Nu helaas een abrupt einde voor dit bootje.  
Bij eb lopen strandlopers en witte reigers langs de oevers hun maaltje bijeen te scharrelen. De witte reigers houden zich bij hoog water op in de bomen, het lijken dan alsof ze in bloei staan, zoveel zitten er op de takken. Ook zien we iedere dag een koppeltje ijsvogels.
Onze buren op de steiger.
Food-courts te over...
Zij zien in de modderige water van de rivier blijkbaar genoeg voedsel.

Over eten gesproken; het moet echt gek gaan als je hier in Maleisië niets naar je gading kunt vinden. Overal zijn food-courts. Dat zijn ruimtes waarin meerdere kleine stalletje hun eigen specialiteiten klaar maken en verkopen. Het eten is gevarieerd, goedkoop en heerlijk. Noodles-dishes in alle soorten, roti, laksa soepen met zowel vlees als vis met pindasmaak, de zoute gefermenteerde visjes, babi, nasi campur, mie-  en nasi goring, schotels zoals; mamak, bee hoon, kway teow en gangkok. Daarnaast het vele en veelzijdige fruit, de avond- en dagmarkten, de eetstalletjes aan de kant van de weg.  Als je een beetje weg kunt kijken van de plastic stoelen, borden en de wirwar van elektriciteitsbedrading is het iedere dag uit eten gaan een speciale ervaring. Enne zoals Ardi altijd zegt; ''het kost een drol en drie knikkers.''

 Zwemmen of onder water de zaak schoonmaken is er niet bij! Op mijn vraag of er krokodillen zijn waargenomen was het antwoord daarop; ''No no, not so much!'' Nou ja, een is al genoeg nietwaar? Komen we terug van een ritje met de motor blijkt dat er een krokodil onder bij de pontons is gezien! O,ja! Ook ratten en muizen, wel gezien, waarvan de eerste door ons al meteen op de plakmat gevangen wordt. Zij komen via de lijnen en stootwillen aan boord. Dit hopen wij tegen te gaan door lege plastic literflessen op alle trossen aan te brengen. Bij het klimmen over de touwen draaien deze flessen rond zodat het ongedierte eraf valt! Fingers crossed! Arnold heeft ook geëxperimenteerd met netjes mottenballen binnen op alle luiken en langs openingen aan te brengen, de geur houdt ze hopelijk op afstand. Ons trouwens ook. 

December, vanuit Nederland  krijgen we veel foto's van sneeuwtafereeltjes wat we natuurlijk geweldig vinden. Hier veel regenbuien en donderwolken, maar een stuk warmer! Ook minder goede berichten van twee mensen die te maken krijgen met kanker. Chemo kan bij beiden nog toegepast worden. Ook hier vingers gekruist.

Ik heb net het reisverslag gelezen van Lara, de dochter van vrienden die al eerder dit gebied bezocht. Van haar lazen we dat Sipadan een prachtig snorkel gebied is en zij maakte ons zeker nieuwsgierig naar een boottocht van drie dagen via de Kinabatanganrivier en zeker de moeite waard als je veel dieren wil zien. Gaan we ook doen.Een Maleise man, Shing genaamd, die we uitnodigen aan boord voor een kopje koffie vraagt ons om met hem zijn durianplantage te bezoeken, de volgende dag weer terug. Nieuwsgierig als we zijn gaan we mee. Op de plantage aangekomen is het inmiddels donker, Een klein lampje wordt via een accu aan gelegd. We brengen de nacht door even verderop in een nog half af te bouwen huis maar wel met een dichte kamer en gelukkig met een bed erin. De volgende morgen na een ontbijt van noodles en zoet gebak gaan we werken in de plantage. De durians hangen aan hoge bomen en zij vallen vanzelf naar beneden op de zachte bosbedekking, zij wegen gauw 1 tot soms wel 8 kilo. Helmen lijken mij hier niet overbodig! Shing vertelt dat de zware vruchten niet in de morgen naar beneden komen. Toch horen wij 3 keer de vruchten met een harde plof vallen. Wij verzamelen ze om op de markt verkocht te worden. De durian is een flinke vrucht, met gevaarlijk ogende stekels. Alle ramen van de auto moeten tijdens het vervoer open want de penetrante geur van de durian is niet te harden. In sommige gebouwen is het verhandelen van deze vrucht daarom ook verboden. Ook in het openbaar vervoer. Snappen wij helemaal.  Het wordt niet voor niets ook wel stinkfruit genoemd. Als je je er overheen zet is het een heerlijke vrucht. De pudding-achtige substantie smaakt krachtig en scherp, maar tegelijk ook zoet en romig. Qua smaak wordt de durian ook wel vergeleken met vanillevla, knoflook, ui en schimmelkaas en dat tegelijkertijd. Klinkt niet erg smakelijk, maar toch! Ook durianijs is heel heerlijk.
 We bezoeken een ander gezin waar we worden verrast met een uitgebreid visdiner. Deze familie heeft op hun farm naast veel groenten en fruit ook een groot meer met uitgezette rivierbaars. Als we willen vertrekken krijgen we ook van hen veel fruit mee. Onderweg komen we langs dorpen die genoemd zijn naar de vroegere spoorlijn; ‘Seven Miles’, ‘Twelve Miles’ en zo verder tot 30 mijl. De spoorlijn hield daar op en heeft maar 8 jaar dienst gedaan! Werd toen opgeheven doordat er geen onderhoud gepleegd werd. Bij het wegvallen van de spoorbaan hebben deze dorpen hun nummernaam toch behouden.


Arnold en ik klussen tussen de buien door aan de boot nu we hier blijven. Er is genoeg te doen. In februari kunnen we een nieuwe ankerketting kopen die we met een auto gaan ophalen. Door Sarawak, Brunei en Sabah. Brunei, het land van sultans, Shell en Islam doorkruisen we op de weg naar Sabah. Alleen een stempel in het paspoort erbij. Dat komt neer op ongeveer van Nederland naar Spanje rijden om die ketting op te halen!

We blijven met Drifter nog zeker een maand hier liggen omdat het weer niet stabiel is in deze tijd van het jaar. Cyclonen vanuit de Filippijnen hebben daarin een grote invloed. Intussen rijden we met ons motortje rond, genoeg markten en andere bezienswaardigheden en eten we onze buiken rond. Heerlijk!



Zoals ik misschien wel eens vertelt heb schrijven wij onze plannen altijd op het strand in het zand bij laag water... Welnu, in gesprekken met zeilvrienden werd Arnold toch weer getriggerd en uiteindelijk kon hij niet langer weerstand bieden aan de uitdaging. Hij heeft dus besloten om Drifter weer terug te varen naar Europa. De eerste etappe zal de oversteek van de Indische Oceaan zijn vanuit Maleisië naar Zuid-Afrika. Hij denkt begin mei te vertrekken en de trip zal naar verwachting zo'n drie maanden duren, er zijn onderweg een aantal mooie eilanden aan te doen zoals Cocos Keeling, Rodrigues, Mauritius, Reunion en Madagaskar. Een hele onderneming. Onderweg zijn de afstanden aanzienlijk en geen wifi-mogelijkheden. Hopelijk kan ik hem toch nog bijbenen vanuit Nederland.


Tot zover maar weer, warme groeten vanuit Kuching, Maleisië.

januari 2018

Coby

 

De binnenkant van durian
 

 



 


 





zondag 24 december 2017

Van Drifter naar Zundert en terug naar Zuidoost Azië.


De tijd is snel gegaan met alle veranderingen die dat met zich mee heeft gebracht. Het begin van dit blog is in de loop van 2016 al geschreven maar door omstandigheden nog niet geplaatst. Ik vind dat het er alsnog op hoort te staan!
We hebben besloten om Drifter te verkopen. Na 13 jaar gaat het er toch van komen. Om drifter naar Nederland te varen is geen optie want dat zou inhouden dat Arnold enkele jaren alleen zou moeten varen omdat ik het heel moeilijk vind om nog grote afstanden te zeilen. Ook de nachten doorvaren beangstigd me steeds meer. Drifter in Nederland verkopen is niet direct aantrekkelijk omdat er duizenden zeilboten te koop liggen en de marina's veel te duur zijn voor zo'n grote zeilboot als Drifter. Arnold vindt het onderhoud ook steeds zwaarder worden nu hij inmiddels 70 is. Dus Drifter staat bij een makelaar online te koop.
Abrupt afscheid nemen van Drifter bleek niet makkelijk en zolang Drifter niet verkocht is, reizen we op en neer. Toch nog vakantie en natuurlijk ook om Drifter te onderhouden. Dat zal inhouden dat we zolang het kan in de wintertijd naar Zuidoost Azië vliegen om de kou te ontvluchten en ‘s-zomers in Nederland zijn.

Arnold is eind november 2016 weer naar Maleisië gevlogen en in december naar Satun in Thailand gevaren. Daar is Drifter uit het water gehaald en is het onderwaterschip weer helemaal behandeld en in de antifauling gezet. Ook de hull heeft weer eens een nieuwe lik verf gekregen. De ankerlier is gereviseerd en andere klussen die op de kant gedaan moesten worden zijn geklaard. Drifter kan weer in perfecte staat het nieuwe jaar in.
Vanaf februari ben ik weer aan boord van Drifter. Ja, van een koude winterperiode in Nederland naar 33 graden in Maleisië! Maar wel bij mijn maatje. Arnold heeft altijd te klussen aan Drifter en ik ben meteen aan het werk gegaan om Drifter uit te ruimen en ontdoen van allerlei zaken die er niet op thuis horen. Eerder raadde ons iemand aan dat het beter was om de boot voor verkoop een neutraal imago te geven met zo weinig mogelijk persoonlijke zaken aan boord. In het Engels heet dat zo mooi 'clutter'. De waterlijn is meteen weer 10 cm gestegen.

In Pankor bezoeken we andere zeilers, altijd een fijn weerzien met vrienden.
Arnold en ik varen naar het eiland Langkawi, dat we inmiddels als onze broekzak kennen. Voor mij de eerste twee dagen onderweg. Niet zonder slag of stoot. Om 23.30uur hoor ik kabaal op het dek en blijkt de besturing defect. Drifter is nagenoeg stuurloos. Gelukkig heeft Arnold inmiddels de noodhelmstok op het achterdek geïnstalleerd en kan er handmatig gestuurd worden. Een zware maar niet onmogelijke taak. Het is een zwarte nacht met regen en onweer. Later trekt het onweer weg maar krijgen we meer wind en dat op kop. Met wat hogere golven maakt het er Drifter niet gemakkelijker op te sturen. Arnold staat op het achterdek en ik probeer hem vanuit de cockpit de koers aan te geven. De afstand om dit vanaf het achterdek op de apparatuur in de cockpit af te lezen is net te ver, dus niet te zien. Koffie en soep worden gewaardeerd. Een nare ervaring ook omdat we omringd zijn door tientallen vissersboten die alle kanten opvaren. Gelukkig gaat alles goed en in de morgen om 9.00uur kunnen we veilig ankeren. Samen kwamen we er wel uit, maar de hele volgende dag hebben we bij moeten komen van dit wel onvoorziene avontuur. Wat een beetje adrenaline niet kan doen, nietwaar!

De schade is ontstaan doordat twee bouten af zijn gebroken in de bevestiging van het stuurmechanisme. Na meer dan dertig jaar is er kennelijk metaalmoeheid opgetreden. Op zich eenvoudig te herstellen maar nu toch alles open ligt is het ook beter om meteen het oude ijzerwerk van de stuurkolom te vervangen door roestvrijstaal. Och, alles vervangen is het best. Drifter wordt er alleen maar beter van. Dat we in Maleisië zijn is wel duidelijk want de klus is niet meteen geklaard. Altijd improviseren en drie keer terug naar het bedrijf waar opnieuw gelast moet worden.

Wij hebben besloten om van 19 tot 23 april aan een festival in Sabang deel te nemen en daarvoor zeilen we vanaf Maleisië naar Noord-Sumatra in Indonesië.
Onderweg is het een komen en gaan van grote oceaanstomers, er zijn erbij van 300 mtr lang en 60 mtr breed. Het record is een moment dat we 15 van deze jongens tellen op onze AIS. Tel daarbij de vissersboten, die dit systeem vaak niet hebben, dan kun je concluderen dat het filevaren is. Wij als (notendopje) daartussen. Maar we merken wel regelmatig dat die grote jongens volgens internationale regels op zee voor ons uitwijken!
Twee nachten en drie dagen doen we erover om in Sabang te komen. Het is het meest noordelijke eiland van Indonesië, bij de noordpunt van Sumatra. Tijdens de Nederlandse koloniale tijd was dit een belangrijke aan- en afvoerhaven. Veel hiervan is nog te zien in het plaatselijk museum. Na een paar dagen liggen we er met 17 zeilschepen en een motorjacht die allemaal komen voor het festival.


We voelen ons welkom en worden vaak aangesproken door de lokale mensen en vooral vragen waar we vandaan komen. De organisatie doet werkelijk alles om het ons naar de zin te maken en het eiland te promoten voor het toerisme. En wat we ervaren is zeker geen vijandelijk gedrag naar ons toe vanwege de geschiedenis die Nederland heeft met Sumatra. Belanda, Belanda, good!
Dagelijks komen de deelnemers van het festival bijeen om te ontbijten, lunchen en dineren. Met busjes die een escorte krijgen van politiejeeps
worden we vervoerd naar de officiële ontvangsten en
bezienswaardigheden op het eiland. Optredens van dansgroepen tijdens een groots festival, veel muziek en bezienswaardigheden, heel goed georganiseerd. Niet alleen voor ons maar gelukkig ook toegankelijk ook voor de lokale bevolking.
Bij de dagelijkse uitjes leren we andere zeilers kennen waaronder Marijke en Hilbrand, Nederlanders uit New Zealand. Zij hebben hun dochter, schoonzoon en 2 kleine kinderen te logeren en met z’n allen bivakkeren ze op hun zeilboot. Petje af!
Onderweg naar een waterval zien we de grote cacaobonen voor de chocolade maar ook vele vleermuizen die met tientallen in de bomen hangen. Dit zijn fruiteters.
Een veerpont brengt ons de laatste dag naar Atjeh op Sumatra, de stad en het gebied die zo zwaar getroffen zijn door de tsunami op 2e kerstdag in 2004. We bezoeken daar o.a. het Tsunami-museum, een prachtig modern ontworpen gebouw. Indrukwekkend is ook het grote schip dat we bezoeken dat nu is omgebouwd tot museumschip. Het werd door de tsunami 6 km het land in gesleept naar deze plaats waar het terechtgekomen is.

Dan wederom de drukke oversteek terug naar Maleisië omdat ik weer terug naar Nederland vlieg.
Arnold vaart door via Singapore naar oost Maleisië. Hij zeilt regelmatig op met Mike en Jules op ‘Sirius l’, dus niet helemaal alleen als hij op 4 juni 70 jaar wordt! Onderweg brengt hij o.a. 4 weken door op Anambas, een kleine Indonesische archipel van zo’n 250 eilanden en eilandjes. Prachtig! Hij bezoekt ook nog het jaarlijkse ‘Rainforest World Music Festival’ bij Kuching en prepareert daarna Drifter voor enkele maanden van rust in de marina in Kuching.
Ik ben inmiddels druk met het naaien van kostuums en aanverwante zaken voor de Bloemencorso in Zundert.
Tot zover dit blog van 2017.

Augustus 2017
Coby
De nieuwe marina in Sabang....
wordt ook met dansen ingewijd.


Samen druk met een selfie

De prachtige baai van Sabang

Het dagelijkse leven gaat door
Een bezoek aan een school is altijd leuk.

Cacoabonen
Vleermuizen


Veel traditionele muziek en dans

Sport en spel tot algemeen vermaak...

Wie roeit het hardst?

Ontvangst bij het Tsunami-museum

Ontvangst bij het Tsunami-museum

Lokale vissersbootjes

En tot slot.....